--  تنهایی مرام عشقه --

روز نهم هر ماه آذر نام دارد و آذر ایزد همه آتش هاست . 

آتش و روشنی و آفتاب   تجلی اهورا مزدا است. اهورا مزدا بوسیله نور تجلی می کند.از همین رو از احترام بیشتری نسبت سایر عنصرها دارد.

ودر ماه آذر و روز نهم جشن ویژه این ایزد است .

روز نهم آذر را ایرانیان چون نوروز و مهرگان ارج  نهاده و مبارک وخجسته می شمردند در این روز آتشکده ها راآراسته و آذین بندی می کردندو در آن جایگاه مقدس مراسم  ویژه ای برای  جشن برگزار میکردند.

نظافت و پاکیزگی از جمله ستردن موی و چیدن ناخن در این روز نیک بود  و معتقد بودند در این روز مشاوره و رای زنی درباره امور و دشواریها به نتیجه مطلوب می انجامد.ش

در آتشکده ها ضمن مراسم نیایش هدایا و نذوری پیش کش شده بر آتش چوبهای خوش سوز و خوش بو و عود و صندل می نهادند یا تقدیم آتشکده می کردند.

آنگاه به مناسبت آغاز سرما از آتش فروزان در آتشگاه هر کسی با مراسم ویژه اخگری به خانه برده و آتش زمستانی را از آن اخگر تقدیس شده در خانه خود می افروخت که تا پایان زمستان و فصل سرد در خانه فروزان بود و از آن پاسداری میکردند و برای این امر شگون و نیکی و تیمن و تبرک قایل بودند .

همانطور که دیدیم اولین بارش برف سال در همین چند روز گذشته درستی جایگاه این روز و جشن را  می رساند .

از خدای خودم و خودم شرمنده ام که هنوز تو این دنیام

چون هنوز به جایی که باید باشم نرسیده ام .

هر فسادی که در عالم افتاد

از این افتاد که :

ـــ  یکی یکی را معتقد شد به تقلید !

         ـــ یا منکر شد  به تقلید !...

کی روا باشد مقلد را مسلمان داشتن؟!

هزار غم غربت ز خاکِ غریب 

                                                 به ز خواهر برادران پاکِ غریب

هراس بی مهری آیندهء نزدیکان 

                                              نیرزد به یک قمار محبت از نیکان

مست به میخانه بیا که مستی فزون کنی

                                             چارهء دندان شیری و عقل دون کنی

نوبتی سر به قمار خانهء هَستان بزنی 

                                             قید نزدیکی و لطف همه پَستان بزنی

نترس از غم دنیا و قمار عاشقانه  

                                                  دست آن گیر که رسی به آشیانه 

حرص آن زن که ترا از آن گرفتند  

                                                 فکر آن کن که ترا بدان سرشتند

جهد و کوشش به هوای درویشان کن

                                          خیر و صبر در حد کفایت خویشان کن    

 دنیا همه غربت است و ماهمسفریم 

                                             بی توکل پس گرداب  فنا بی سپریم

                                                                                                  بهزاد و "من           

                         باشد اندر شهریاریت بر قرار و بر دوام

سال خرم، فال نیکو، مال وافر، حال خوش

                 اصل ثابت ،نسل باقی،تخت عالی ،بخت رام

 (    فراسوی نادیدنیها   : Beyond The Invisible ). 

  I look into the mirror
 See myself, i'm over me
 I need space for my desires
Have to dive into my fantasies

.
Close your eyes
Just feel and realize
It is real and not a dream
I'm in you and you're in me

It is time
To break the chains of life
If you follow you will see
What's beyond reality
 

زمان آن رسیده  ، که قیدهای زندگی را پاره کنی

و اگر ادامه دهی خواهی دید

که در فراسوی حقیقت چه چیزی پنهان شده است !

Ne irascaris domine,
Ne ultra memineris iniquitatis: 

خدایا خشمگین مباش

وهمیشه ناعدالتیها را به یاد داشته باش

 (michael cretu/david david fairstein)

چشم من تا عاشق چشم تو شد

                                           دل من پیرو   آمال  تو شد

با نفسی قفل قفس را بشکن

                                      باز این قفس، تنگ پر و بال تو شد

از غم هجران گذشته، نمیگیرم سراغ

                                          چون که حالم، قرعه فال تو شد

رسم دل بردن یا سپردن من  ندانم

                                       کز سرآغاز این دلم، مال تو شد

من چه خوانم یا بگویم مدح تو

                                        چون زبان صادقم  لال تو شد

نگیرم پر بروی شاخه ای دیگر

                                     تا قناری طبعم ،سحره خال تو شد

                                                       بهزاد ۸۳

فقیرم بی تو می میرم   

            خدارا تو می دانی چه دلگیرم

                                     اسیرم  ز غم  سیرم   

                                               دامن صیاد به بر گیرم

         نَمیرم چون شدی میرم     

                        به شبهای غم ماه منیرم

                                  کویرم از تشنگی سیرم   

                                             غرقه در آفتاب شبگیرم

                                                                                _{بهزاد  ۸۴}

چون خود را به دست آوری، خوش می‌رو .

 اگر کسی را يايی، دست به گردن او درآور!

و اگر کسی ديگر را نيابی، دست به گردن خويش درآور.

سالروز تولد آتش  بر همه پاکان روزگار مبارک

 (نهمین روز از نهمین ماه سال  آذر جشن پارسیان پارسا)

۴ صبح بود  موعد پیوستن "من"   به بهزاد

"من"  پائیز را  انتخاب کردم

پاییز رنگ زرد سرخ شراره هایم شد که به هر سو می دویدند

"من" گرم بودم و سرم سرد  اکنون "من" سردم و سرم گرم

و پائیز همچنان سرد است تا قدر آتش را بدانیم

 هدیه خورشید ازل را به زمین

پائیز را دوست دارم

چون نقاب از چهره سرد زمین برداشت

این است هدیه پاک خدا  ...... پائیز

تولد همه آذر ماهی ها  مبارک خصوصآ   ۹  آذریاش 

                 چون جمع شد معانی گوی بیان توان زد

                                                    (   حافظ  )                  

خیلی وقته حرفی واسه گفتن ندارم

آخه قلبی مثل گذشته ندارم

همه حرفا تو دلم مونده ولی

راه به جایی به شنفتن ندارن

اگه از دل بگم و دل بسوزونم ، چی بگم؟

تاب گفتن یا شنفتن ندارم

تازه از رسم وفا و دل خون

حرفی که تازه باشه به درد این دل بخوره

یا به درد هر دلی دیگه. 

تاب گفتن و شنفتن ندارم

چی بگم وقتی دل صفایی نداره      نای و نوایی  نداره

واسه پیدا کردن خودش حتی چراغی نداره

توی ظلمت و سکوت راه به جایی نداره

برای دیدن یه ذره نور عمریه منتظره

نوری که صفا بده این دل و جلا بده 

منتظره صداییه که بهش صدا بده

وقتیکه خدا به بنده خاص خودش میگه بگو (قُل)

دل من تنگه روزای گفتنه

ولی انگار دیگه دیره 

خیلی وقته دل من حرفی واسه گفتن  نداره

....

دلم میگه داد بزنم              اسمت و فریاد بزنم

با عشقم پیش عاشقا       رو دست فرهاد بزنم

                    عاشق شدم تو بی کسی         دیدم که تو هم نفسی

                      قبل  از  اونکه  داد  بزنم          تویی به دادم می رسی 

با جمله دوست دارم           سکوت و غم رو بشکنم

رو هرچی اسم بی وفاست       یه خط مبهم بکشم 

                      از  شیشه  مهر و  وفا             سر بکشیم لطف و صفا

                     سر بزنیم به سجده گاه            با  عشق  به درگاه خدا

شکر تنمون سلامته           عشق پاکمون عبادته

تو رسم  راه  بندگی            این  بهترین  سعادته

                                                                          بهزاد  ـ دوم  آذرماه    ۸۳ 

در آن گلدان قلب خود                   نشاید خاری چون من بکاری  

                                                                         بهزاد ،  اول آبان ۸۵

برای فراموش کردنت به کی دل ببندم که هر چی گشتم جمله عاشقونه ای پیدا نکردم  که به تو نگفته باشم

منتظر چه حرف دوست داشتنی باشم که حرف عاشقونه ای نمونده که از تو نشنیده باشم

منتظر چه اتفاقی باشم که با بودنت ، بوی تنت ، معنی انتظارم شده بود 

هنوزم  منتظر کسی نموندم که خاطراتت رو واسم زنده کنه 

                               حتی خودت 

گرچه گاهی توی فکر من  پرسه میزنی اما برو   ، چون  حضورت توی فکرم سمه واسه دوستای دوست داشتنیم

خداوندا  !

هرگز به یادم نیامد آن روز جدایی که چه شد

آن روزی که از زیر قران عبورم دادی و بوسه سردی و بعد یک کاسه آب پشت سرم

رفتم از پیش تو و دیگر ندیدم روی تو             

دیگر چهره نازت فراموشم شده ، آن نازها و نیاز های من و تو قبل رفتن  ،دیگر فراموشم شده

انگار که نبوده بین منو تو صحبتی چند از پیچ و خم عشق

دیگر فراموشم شده با چه زبانی سخن میگفتیم و عشق می ورزیدیم

اما آن روز ،  آن روز که دنیا را خلق می کردیم ندانستم که  قفسی برای من خواهد شد

حالا که من امشب به یاد تو ام به خواست تو !  بگو  کیست  جای تو بگیرد  اینجا  کیست؟؟؟

همه درد من از آنجا شروع شد که توی تنهایی دنبال تو  به هرجا سر زدم

و تورا نیافتم

با چشمانی گریون به دنیا اومدم و با لبی خندون سوی تو بر میگردم ، تنها درد من تویی

   تنهام نگذار

توی سر گشتگی و بین گرگهای درنده که هر لحظه آماده دریدن هستن

زخم پنجه هاشون و رو تنم حس میکنم

   تنهام نگذار

تو خودت خوب میدونی چی میگم اآخه تو از منم دلتنگ تری !!!

میدونی که  میدونم  تو اینو خوب میدونی

منتظرم

بازم میگم تنهام نذار     

                                                  بهزاد       جمعه ۲۸ فروردین ۱۳۸۲

شاید خوب باشه شاید هم خیلی بد ؟!

گاهی شبیه حس بلوغه فکریه اما...  چه دردآوره که  هرچه عاقل تر شدم  و به واقعیت ها رسیدم  از حقیقت دور تر و دور تر شدم.

به خودم میگم یادش یه خیر روزای خوب کودکی،در و دیواری نبود  بوی دستام و نده  جای پام و نداشته باشه  

اون روزا خدایی که داشتم بزرگتر بود آسمون زیباتر   روی هر درخت سادگی کلاغ زشتی لونه نداشت اگه داشت جوجه نداشت 

حالا که غم توی هر خونه ای لونه ای داره   چه انتظاری میشه داشت از دلاشون؟

 اما گفتن این حرفا هم دیگه خستگی مو   کم نمی کنه!

بگذریم .......                                                                        ۱۳/۶/۸۵

و ای بی خبر مست عاشق که نبودی            آن ایه ی  ایمان از چشم تو اینست؟

فریاد برارم ،     غم  برده  قرارم                  از عشق وتمنا یا عهد چه ماندست؟

افسار دلم را با عهد ببستم                  غافل دل من هست  عاقل دل او رست

                                                                                            بهزاد    آبان  ۸۴

مبهوت  و  ماتم ،از سرگذشتم                  همچون قناری در  زیر  باران 

انگار  نه  انگار ،از عاشقا ییم                    تنسوزه خورشید ،اما زمستان

ساقی به من گفت،بی عشق هرگز           اما گذشتم،من سهل و آسان

آتش زد آن شمع ،گلزار قلبم                    سهل است و گویی مرگ بهاران

مرگ پرستو  ،در  اوج   پرواز                      آغاز هق هق،با چشم خندان

دلتنگه  دستم ،قلبم شکسته                  آه من جه کردم،با دست لرزان

احوال من را،از من نپرسید                      شاید ندیدید ،اشک یتیمان

دل زد به دریا ،صبرم به صحرا                    راضی به رضای ایزد منان

                                                                               *بهزاد ،    مهر ۸۴

تا با هم عشق بی نهایت را تجربه کنیم

و معنی تازه ای از عشق الهی را بیاموزیم

پر پروازی بسازیم و عالم عشق رانظاره کنیم

با مرغان عاشق هم آوازو هم پرواز شویم

با هدهد پیر رهسپار کوه قاف و سیمرغ

                                                              بهزاد   اردیبهشت   ۱۳۸۳

خداوندا  این کویر برهوت را شایسته خار و هرزه گیاهان مگذار

خداوندا  این کویر دشتی بود که بدست تو سر سبز گشته بود

آخر ندانستم که این سبزه زار               کی بدست اهریمن شد دچار

حال  تویی و  این شوره زار                  حال من هستم و این حال زار 

                                                                 بهزاد  ۸ بهمن ۱۳۷۹

         اگر بیاید  

                        با تن خشک زمین خدا حافظی خواهم کرد

                                    و همچون گردی  بسوی او روان خواهم شد

با اولین باران

          اگر بیاید

                  بر تن من اگر بریزد    دیدگانم را اگر بشوید 

                                    آلودگیهای روحم را اگر بگیرد همچو پری خواهم شد 

                                                                  بر گنبد افلاک پر خواهم زد

                                                                      بهزاد      دوم خرداد    ۱۳۷۹